Historia browaru w Elblągu

Historia

Tradycja warzenia piwa w Elblągu i okolicach sięga XIV wieku. W 1309 roku mistrz krzyżacki Zygfryd von Leuchtwangen wydał elbląskim mieszczanom pierwszy przywilej warzenia piwa. Pierwsze bractwo browarników powstało w 1336 roku. Należało do niego 159 rzemieślników piwowarów. Elblążanie swoje prawa do warzenia piwa opierali nie tylko na pierwszym przywileju krzyżackim, lecz w latach późniejszych przede wszystkim na przywilejach Zygmunta Starego z 1526 roku i Zygmunta Augusta z roku 1566. W Elblągu spożywano głównie piwo ,,miejscowe”, warzonego ze słodu jęczmiennego. Lokalny elbląski rynek uzupełniano piwem sprowadzanym z pobliskich miejscowości, a także pochodzącym z importu, głównie z Lubeki oraz Anglii.

W Elblągu zawsze istniał dobry klimat dla produkcji i konsumpcji piwa. Do takich właśnie tradycji nawiązano w mieście w XIX wieku, kiedy to w roku 1872 powstało Towarzystwo Akcyjne „Browar Elbląski”, które zakupiło od miasta dworek „Angielski Zdrój”. Po ośmiu latach działalności towarzystwo ogłosiło upadłość. Jego akcje zostały w 1880 roku przejęte przez nowe towarzystwo pod nazwą „Brauerei English Brunnen”, czyli ” Browar Angielski Zdrój” . Ta właśnie nazwa zachowała się do 1945 roku. Towarzystwo podjęło intensywną rozbudowę browaru w Elblągu. W latach 1888 – 1890 wybudowano nową słodownię. Zainstalowano bardzo nowoczesne urządzenia piwowarskie. Produkcja piwa w 1880 roku wynosiła 5 tys. hl , a w 1915 roku wzrosła do 85 tys. hl. Browar „Angielski Zdrój”, produkował wiele gatunków piwa: słodowe-zwyczajne, słodowo-karmelowe, jasne-bawarskie, leżakowe, jasne-białe berlińskie, pilzneńskie-niemieckie, eksportowe ciemne, porter niemiecki i koźlak.

Browarnicy z Elbląga nie zapomnieli o dobrych tradycjach. Piwo warzone w elbląskim browarze uzyskiwało nagrody: w 1883 roku – złoty medal na I Niemieckiej Wystawie Piwa w Gdańsku, w 1887 roku złoty medal na Internationale Bierausstellung w Królewcu, w 1891 roku – najwyższe wyróżnienie i srebrny medal na Krajowej Wystawie Rolnictwa i Rzemiosła w Elblągu. W roku 1900 browar staje się oficjalnym dostawcą piwa na dwór niemieckiego cesarza Wilhelma II. Pokój Wersalski miał dla browaru skutki wręcz katastrofalne. Utracone zostały rynki zbytu w zachodnich częściach Prus Zachodnich przez utworzenie korytarza i stworzenie Wolnego Miasta Gdańsk. Produkcja piwa po 1915 roku spadła do 34 tys. hl . Sprawna organizacja i dobra jakość piwa pozwoliły wkrótce otworzyć nowe rynki zbytu we wschodniej i południowej części Prus, a także w Berlinie. W 1923 roku obok produkcji piwa uruchomiono w elbląskim browarze produkcję lemoniady i wody sodowej. Browar zatrudniał łącznie 200 pracowników. Przed wybuchem II wojny światowej produkcja sięgała 90 tys. hl. Druga wojna światowa była okresem produkcji dużej ilości piwa o niskiej zawartości ekstraktu słodowego oraz wody mineralnej dla wojska. Ogólnie produkcja piwa i wody wynosiła 300 tys. hl rocznie.

W czasie działań wojennych spłonęły główne budynki produkcyjne: warzelnia i słodownia. Zniszczeniu uległy urządzenia. W czerwcu 1945 roku browar został przekazany przez radzieckie władze wojskowe pełnomocnikowi oddziału Centrali Przemysłu Piwowarskiego w Bydgoszczy. Do końca 1945 roku zdołano naprawić najważniejsze uszkodzenia.

6 lutego 1946 roku ugotowano pierwszą warkę piwa. Do końca tego roku w Elblągu wyprodukowano około 14,5 tys. hektolitrów piwa. Wyprodukowano także 55, 6 tys. hl lemoniady. Pierwsze powojenne piwo z elbląskiego browaru pojawiło się w sprzedaży pod nazwą Eksport Bałtycki.

W latach pięćdziesiątych dokonano wymiany urządzeń i modernizacji browaru, odbudowano elbląską słodownię. Wymieniono dębowe kufy piwne na zbiorniki metalowe – tanki. W roku 1959 podjęto decyzje o rozbudowie słodowni do rocznej produkcji 7000 ton słodu. Inwestycja została zakończona w 1964 roku. Produkowano kilka gatunków piwa mi. Zdrój, Extra, Specjal, Angielski Zdrój, Marcowe, Jasne Pełne. W roku 1975 produkcja browaru wynosiła już 530 tys. hl.

źródło: materiały prasowe Grupa Żywiec S.A.

Dodaj odpowiedź